Na jego stromym podejściu na jego Wołowiec było tak zimno, iż musiałem aktualnie przyodziać grubą kurtkę ortalionową. Kawałek dalej spotkałem, jak na jego przykład także okazało później, jedynego turystę tego dnia. Wracał z Wołowca, gruba kurtka, kaptur zaciśnięty na głowie, rękawiczki, wyglądał jak na przykład z innej strefy klimatycznej. Gdy dowiedział się, dokąd zamierzam nabyć, jego oczy zwiększyły także wśród rozmiarów pokaźnych spodków i wykrztusił \”Panie !!! Niech pan w tamtym miejscu nie idzie, w tamtym miejscu huuuragan !!!\” Spojrzałem na niego z niedowierzaniem; wiało to prawda, ale aby aż tak….. Uspokoiłem go gdy powiedziałem, iż jak na przykład sobie nie dam rady na pewno zawrócę. Od połowy podejścia na Wołowiec północny wicherek zaczął także wzmagać wśród potężnej wichury. Na bieżącym odcinku wiał mi w plecy więc na szczyt niemal wbiegłem. Na samym wierzchołku widoczność sięgała kilku metrów, a przy porywach wiatru ciężko było ustać. Ten wystraszony Robin Hood z dużymi oczami miał rację, burza była nie wyjęta. Temperatura spadła wśród ok. 0 st. Musiałem także cieplej przyodziać; założyłem spodnie ortalionowe, czapkę i rękawiczki. Wtedy nawet wśród głowy mi nie przyszło co mnie nadal czeka… Zejście granią z Wołowca było jednym koszmarem; dmuchało straszliwie z boku; wicherek spychał ze ścieżki; musiałem zmierzać skurczony w półprzysiadzie, bo wicherek był za silny, aby poruszać także normalnie. Do dojściu na Dziurawą Przełęcz burza nie wcześniej pokazała na co ją stać. Rozpędzone wśród ogromnych prędkości masy powietrza w dyszy jaką tworzyła wąska przełęcz, zrzuciły mnie ze śladu. Zjechałem parę metrów do trawiastym zboczu po słowackiej stronie. Wyczołgałem także z powrotem na rozgrywań i szarpany wichrem podążyłem dalej, kuląc także co jakiś czas gdy nie dało także aktualnie zmierzać. Albowiem była gęsta mgła, musiałem także ściśle trzymać śladu czerwonego. Bieżącym, śladem dysponowałem nabyć wśród jego końca na Przełęczy Raczkowej i w tamtym miejscu dysponowałem skręcić w lewo w ślad łatwowierny na rozgrywań Ornaku. Albowiem po drodze odchodził w lewo nadal jeden ślad łatwowierny z Kończystego Wierchu, stwierdziłem, iż we mgle najbezpieczniej będzie dotrzeć śladem czerwonym wśród jego końca, potem nie wcześniej szukać śladu zielonego.